Stel dat ik je nu vraag om tien mensen op te noemen die je kent. Waarschijnlijk lukt dat makkelijk.
Maar wat als ik daarna vraag: met hoeveel van die mensen voel je je echt verbonden?
Dan wordt het misschien een ander lijstje.
Want je kunt veel mensen kennen, regelmatig afspreken, genoeg uitnodigingen krijgen en toch iets missen. Niet per se mensen. Maar wel dat gevoel van: jij begrijpt mij. Bij jou kan ik terecht. Met jou wil ik niet alleen iets dóén, ik wil ook gewoon bij je zijn.
Dus waar zit dat in?
Met wie kun je uren praten zonder dat je op je woorden let?
Wie zou je bellen als er vannacht iets gebeurt?
Bij wie kun je ook aankloppen als je even niet gezellig bent?
Wie weet waar jij op dit moment echt mee zit?
En van wie weet jij dat eigenlijk?
Maar als je veel mensen kent en je toch niet verbonden voelt, hoe denk jij zelf dat dat komt?
Waar ligt jouw focus wanneer je naar je contacten kijkt?
Mis je iets bij de mensen om je heen? Verwacht je dat een ander jou begrijpt zonder dat je veel hoeft te zeggen? Zoek je vooral naar wat er ontbreekt, of merk je ook op bij wie je je wél op je gemak voelt?
En wat bedoel je eigenlijk wanneer je zegt dat je verbinding mist?
Wil je meer diepgang? Meer aandacht? Vaker contact? Iemand die uit zichzelf naar je vraagt? Of heb je vooral behoefte aan mensen bij wie je niet steeds hoeft na te denken over wie je bent en wat je zegt?
Misschien is dat wel de interessantste vraag om bij stil te staan.
Niet hoeveel mensen je kent, maar wat jij nodig hebt om je met iemand verbonden te vóélen.
Want pas als je weet wat je mist, kun je ook herkennen waar je naar zoekt.
Hierbij dus ook weer het bewijs dat veel mensen om je heen hebben iets anders is dan je geliefd voelen.
