Niet iedereen kan jouw kwetsbaarheid dragen.

Kwetsbaarheid vinden mensen vaak mooi. “Wat ben je open. Ik snap je nu beter. Wat fijn, die diepgang.”

Maar eerlijk? Zo werkt het niet altijd.

Veel mensen zeggen dat ze echtheid waarderen. Dat ze het mooi vinden als iemand zich openstelt. Als iemand laat zien dat niet alles perfect is. Tot het moment daar daadwerkelijk is..

Want zwakte zien én zwakte kunnen dragen zijn twee verschillende dingen.

Sommige mensen kunnen jouw pijn, onzekerheid of breekbaarheid wel zien, maar verliezen daarna iets.

Respect. Aantrekking. Vertrouwen.

Soms zonder dat ze het zelf doorhebben. Dat blijft een ongemakkelijke waarheid. Niet iedereen kan menselijkheid dragen zonder daar meteen iets van te vinden.

Misschien is dat ook waarom veel mensen leren om sterk te blijven. Om bepaalde delen van zichzelf af te schermen. Niet omdat ze niet waar zijn, omdat het niet bestaat, maar omdat ze voelen dat niet elke omgeving veilig genoeg is.

Kwetsbaarheid gaat daarom niet alleen over durven delen. Het gaat ook over onderscheid maken. Bij wie mag jij jezelf zijn zonder dat jouw zachtheid tegen je gebruikt wordt?

Want niet iedereen verdient toegang tot jouw breekbare stukken.

En misschien is dat uiteindelijk de echte vraag.

Kan ik mezelf zijn zonder iets te verliezen?