Wat vertel je jezelf?
Ik hoor mensen weleens dingen uitspreken waarvan ik me afvraag of ze beseffen hoeveel kracht woorden eigenlijk hebben.
Sommige dingen spreek je uit vanuit rust. Andere dingen vanuit teleurstelling, die langzaam een overtuiging is geworden.
En dat verschil is groter dan we soms denken.
Alles wat je blijft uitspreken over jezelf of over het leven, gaat ergens ook vorm geven aan hoe je het leeft.
Als je jezelf steeds vertelt dat liefde ingewikkeld is, dat mensen toch vertrekken, dat alleen zijn makkelijker is, dan ga je daar onbewust ook naar leven.
Niet eens expres.
Maar woorden worden gedachten. Gedachten worden overtuigingen. En overtuigingen sturen gedrag.
Voor je het weet ben je niet alleen meer iets aan het voelen, maar ben je het gaan geloven.
Dat vind ik interessant.
Want soms hoor ik iemand iets zeggen en denk ik: geloof jij dit echt? Of ben je jezelf vooral aan het beschermen? Herken jij dat ook?
Sommige uitspraken komen voort uit rust. Maar het kan ook een muur zijn.
En misschien zit de echte vraag niet in wat je zegt, maar in waar het vandaan komt.
Wat vertel jij jezelf zo vaak, dat je het bent gaan geloven?
