Let’s talk.

Waarom vind ik het zo moeilijk om te praten? Om me echt open te stellen? Het staat eigenlijk haaks op hoe ik overkom als persoon.

Ik kan makkelijk contact leggen. Gesprekken voeren gaat me goed af. Sociaal zijn, mensen op hun gemak stellen, ergens binnenlopen en met iedereen praten. Dat lukt allemaal zonder moeite.

Maar dat is iets anders dan echt mijn binnenwereld laten zien. En daar zit voor mij blijkbaar het verschil.

Van buiten lijkt het misschien alsof alles vanzelf gaat. Alsof praten voor mij nooit een probleem is. Terwijl ik zelf merk dat er een duidelijke grens zit tussen praten en echt delen. Ik kan aanwezig zijn in een gesprek en toch een groot deel van mezelf bij me houden.

Het bijzondere is dat mensen dat meestal niet verwachten. Als ik zeg dat ik het moeilijk vind om me echt open te stellen, zijn de meesten verbaasd. Alsof het niet past bij hoe ik overkom. En ergens snap ik dat wel..

Mijn buitenkant en binnenwereld liggen soms verder uit elkaar dan ik zelf doorheb. Ik kan aanwezig zijn gesprekken voeren en toch een groot deel van mezelf bij me houden.

Ik ben me daar steeds bewuster van. Ik leer het ook langzaam anders te doen. Het gaat beter. Maar ik blijf het ergens opvallend vinden.

Bijna knap, hoe ver je je binnenwereld en buitenwereld uit elkaar kunt houden. En hoe normaal dat ondertussen voor je kan voelen.

Toch denk ik dat het mooier zou zijn als die twee wat dichter bij elkaar komen, stap voor stap. Misschien begint dat met iets vaker te laten zien wat er vanbinnen speelt.

Of misschien met een simpele vraag.. hoe ver liggen jouw binnenwereld en buitenkant eigenlijk uit elkaar?