Je hoofd is sneller dan je lichaam.

Januari voelde als één grote schoonmaak. Spullen vervangen, gedachten helder, beslissingen genomen. In mijn hoofd kwam ruimte.

Wat ik minder had verwacht, was wat dat met mijn lijf deed. Spanning. Vermoeidheid. Onrust. Alsof het achterbleef terwijl mijn hoofd al verder was. Ik merkte dat ik dat wilde negeren. Want alles klopte toch? De keuzes waren bewust. De richting helder.

Maar kloppen is niet hetzelfde als verwerken. Begrijpen betekent niet dat alles al is geland. Het lijf werkt anders. Trager. Het heeft tijd nodig om mee te bewegen met wat je besluit.

Ik merkte hoe snel ik geneigd ben om door te gaan. Nog even dit.. Nog even volhouden.. Totdat ik inzag dat dit geen weerstand was, maar een signaal. Dus niet alleen mijn omgevingsruimte ruim ik op maar ook mijn lijf krijgt een grote schoonmaak.

Misschien is dat ook opruimen. Niet alleen loslaten wat niet meer past, maar ook erkennen wat nog moet volgen. Niet alles hoeft sneller. Niet alles hoeft meteen licht te voelen.

Gun jij jezelf tijd om bij te komen, of ga je alweer door?