Waarom is het soms nodig om iemand keihard af te wijzen? Waarom kun je niet gewoon zeggen: “Dit past niet bij mij”?
Soms blijft het namelijk niet bij een afwijzing. Iemand wordt belachelijk gemaakt, kleiner gemaakt of veroordeeld. En dat vind ik interessant, want een afwijzing hoeft helemaal niet hard te zijn. Je kunt iemand afwijzen en tegelijkertijd respect houden voor wie die ander is.
Toch gebeurt dat lang niet altijd.
Soms lijkt een afwijzing groter te worden gemaakt dan nodig is. Alsof het niet genoeg is om te zeggen dat iemand niet bij je past, maar diegene ook duidelijk moet voelen dat hij of zij niet goed genoeg is. En dan vraag ik me af wat daar eigenlijk onder zit.
Want als je stevig weet wie je bent en wat je wel of niet wilt, hoef je een ander meestal niet kleiner te maken om afstand te creëren. Je kunt simpelweg zeggen dat iets niet bij je past en het daarbij laten.
Misschien zegt de manier waarop we iemand afwijzen daarom soms meer over onze eigen binnenwereld dan over degene die tegenover ons staat.
Niet iedere afwijzing zegt iets over degene die afwijst. Soms wil iemand je gewoon niet, voelt diegene geen aantrekkingskracht of past iets simpelweg niet. Maar de behoefte om iemand vervolgens hard weg te zetten, is iets anders. Daar kan oude pijn onder zitten, onzekerheid of misschien de behoefte om jezelf te beschermen.
En misschien is dat uiteindelijk wel de interessantere vraag.
Hoe wijs jij iemand af zonder jezelf te verliezen?
